Kaitlin 18 december 2020

 Kaitlin heeft een hotspot: een wond op haar achterpoot die ze zichzelf heeft toegebracht door te bijten en te likken. waarschijnlijk omdat ze jeuk heeft. Ik had zelf al het een en ander geprobeerd om de wond te behandelen, zoals aloe vera en speciaal on line bestelde honingzalf, maar ze likte alles er meteen weer af. Verbandjes waren ook geen succes,want die werden door haar na een minuut of vijf deskundig verwijderd.

Ik zag op tegen een bezoek aan de dierenarts. Onze dierenarts in Pécsvarad heeft geen apotheek, wat het altijd complex maakt, want dan moet ik vervolgens met zijn recept toch nog daar de dierenapotheek in Pécs. Maar het moest er toch van komen want de wond genas niet en was best groot. Dus besloot ik naar de dierenartsenpraktijk in Pécs te gaan. Het gaat daar op afspraak. Gisteren was het zover. Omdat de honden allebei HD hebben, had ik een paar jaar geleden een duur inklapbaar hondentrapje aangeschaft, een soort loopplankje waarmee ze gemakkelijk in de achterbak konden komen. Gisteren gebruikte ik het voor het eerst. Maar Kaitlin verdomde het om via dat enge, onbekende trapje in de auto te stappen. Haar er in tillen was geen optie. Ze weegt ruim 30 kilo en stribbelt tegen. Dan maar op de achterbank: dat ging in eerste instantie ook niet. Uiteindelijk lukte het me door eerst zelf op de achterbank te schuiven en haar naar binnen te lokken. Het moge duidelijk zijn dat het uitstappen bij de dierenkliniek, en het later weer instappen en er thuis weer uit, niet voor veel herhaling vatbaar is....

Maar goed, we waren op tijd bij de kliniek. Het was ijzig koud en ik wilde wel de wachtkamer in. Maar op de deur hing een brief dat dier en baasje buiten  moesten wachten (want Corona) tot de assistente kwam. Eindelijk: de deur ging open en de assistente verscheen. In plaats dat we naar binnen mochten begon ze op de drempel met de inleidende vragen: wat was de klacht, hebt u het entingsboekje bij u? en daarna verdween ze weer om vijf minuten later terug te komen met nieuwe vragen: hoe lang had K. de wond al? hoe was haar eetlust (als een wolf) en had ze pijn? (weet ik niet). En toen.... mocht Kaitlin naar binnen, en ik moest buiten blijven wachten. Intussen stonden er meer mensen met hun huisdier. Allemaal met mondkapje en op gepaste afstand. Nu kwam de dierenarts zelf naar buiten: zij spreekt Engels, wat fijn is omdat ze ging uitleggen dat ze de anaalklieren ging uitknijpen omdat dat waarschijnlijk de oorzaak was van de jeuk..... En eindelijk, na nog een klein kwartier koukleumen, was daar Kaitlin weer. mét lampenkap. En de dierenarts, met zalfje en de rekening, en een aantal instructies, en konden we weer huiswaarts.

De lampenkap is een noodzakelijk kwaad. Kaitlin is onrustig en loopt 's nachts rond, overal met de kap tegen dingen aanstotend, terwijl ik toch een licht had aangelaten. Heb dus érg weinig geslapen. De kap mag pas af als de wond van rood naar roze kleurt.  Dat is hopelijk gauw....

Lange termijn plannen. 20 oktober 2020

 De heerlijke zomerwarmte heeft plaats gemaakt voor kou en mistig en grijs weer,af en toe afgewisseld met wat zon, maar dat laatste is meer uitzondering dan regel. De laatste winterklussen zijn gedaan. Het zwembad is leeg en afgedekt,de buitenkranen zijn afgesloten en vriend K.heeft de goten bladvrij gemaakt.

Nu het vroeg donker wordt gaan om een uur of vier de kaarsen aan en de houtkachel zorgt elke middag voor gezelligheid en warmte in de kamer. 

Ik heb inmiddels een belangrijk besluit genomen: over een paar jaar ga ik terug naar Nederland. Het liefst wil ik de honden hier een fijne oude dag bezorgen in hun vertrouwde omgeving. Ze zijn nu 10, en ik hoop dat ze nog een paar gelukkige jaren voor de boeg hebben. Maar daarna ben ik vrij om te gaan. 

Vooruitlopend op mijn plan om op termijn terug te gaan,heb ik alvast een (piep-)klein huisje gekocht in een mooie omgeving, vlak bij mijn kinderen.  Het heeft rondom een mooie tuin met een vijvertje en een grote veranda. Toch zal het een enorme overgang zijn. Oude bomen moet je eigenlijk niet verplanten, luidt het spreekwoord. Maar het eenzame Coronajaar heeft me de knoop doen doorhakken. Gelukkig zag mijn dochter in augustus kans om, tussen de grensafsluitingen door, nog een dag of tien op bezoek te komen, maar de geplande bezoeken van mijn vrienden, en van mijn zus en zwager, gingen helaas niet door. Dus was het al met al toch een eenzaam jaar. In het dorp kom ik nauwelijks meer. Ik loop te slecht en Corona nodigt ook niet uit om bij kennissen op bezoek te gaan.

Het huisje in NL.ben ik in gedachten al aan het inrichten. Er wordt een kamer aangebouwd zodat ik straks niet de steile trap op hoef naar de slaapkamer, en de veranda wordt overdekt. 

Intussen heb ik het hier nog prima naar mijn zin, al is de winter zeker niet mijn favoriete jaargetijde. Het dorp gaat in winterslaap, zeker nu er een avondklok is ingesteld.  Hopelijk blijft de sneeuw beperkt, want het schoonhouden van de lange oprit valt me steeds zwaarder. We zien wel....

haan versus haan 30 juni 2020

Door de aanvaring met de honden had de rode haan toch wat aan kracht ingeboet. De jongere witte haan, die altijd een stapje lager in de pikorde stond, greep zijn kans. hij viel de rooie aan en nam de macht over. Vanochtend vond ik de rooie in het hok: een droef hoopje ellende, aan een stuk door weeklagend. Wilde niets: niet eten, niet drinken. Later kwam hij even uit zijn schuilplaats en werd onmiddellijk achterna gezeten door witmans. En gebeten. Ook de manier waarop de witte de jonge kipjes "neemt" staat me niet aan. Hij grijpt ze bij het nekvel en springt er met zijn volle gewicht bovenop. Kortom: er moet iets gebeuren. Ik heb de witte met enige moeite gevangen ( het beest is oersterk) en in een kattenmand gestopt. Mijn plan was om hem naar dombai tó te brengen en hem daar ergens los te laten. Maar eenmaal daar aangekomen vond ik het toch wel erg zielig. Dus ben ik met hanemans maar weer naar huis gereden. Ik heb hem nu in de wei naast de garage zitten. Daar is schaduw en hij heeft er water.  Straks krijgt hij een doos met stro als nachtverblijf.  Hij kan niet uit de wei. Maar het is natuurlijk een noodoplossing.
Doordat zijn belager nu op afstand zit, begint de rooie weer wat op te knappen. Intussen is er tot mijn frustratie ook nog een kip zoek.
Ik denk nog over een definitieve oplossing. Als er een haan weg moet is het de witte, want de rooie heeft de oudste rechten.
Wie wil er een (lelijke) witte  haan? En niet om op te eten dus!. En ja: hij kraait.

Haan ontmoet hond (en) 27 juni 2020

Ik heb een valse rode haan. Ik heb al van alles geprobeerd om vriendjes met hem te worden. De lekkerste hapjes, die hij welwillend uit mijn hand plukt, om mij vervolgens, als ik me omdraai, in de rug aan te vallen. Poten, met twee sporen als dolken, gestrekt naar voren. 

Meestal ga ik, als de kippen op stok zijn, nog even met de honden bij het tuinhuis op de veranda zitten. Zo ook gisteren. Ik zag onderweg dat het deurtje naar het nachthok nog openstond, en liep de ren in, om het dicht te doen. Qua temperatuur kan het openblijven, maar dan beginnen de hanen om vier uur te kraaien. Dus ik liep naar het deurtje. Op het moment dat ik het dicht wilde doen, komt de rooie haan naar buiten stormen. Dat was letterlijk een "faux pas". Want Kaitlin, die nieuwgierig was meegelopen, had hem meteen te grazen. En één seconde later was daar ook Nikita. Twee honden en een gillende haan. De haan vluchtte naar buiten, maar had geen schijn van kans. ze hadden hem bij de vleugels vast.  Tenslotte ( het speelde zich allemaal af binnen twee minuten) vloog de haan de schuur in en kon ik met een stok Kaitlin er uit krijgen. Nikita was al weg, vond er niks meer aan. 

Toen ik de honden weer achter het hek had, vond ik een zielig hoopje haan onder de werkbank. Ik pakte hem op schoot om te kijken wat de schade was. Ik zag eigenlijk helemaal niks. Poten, vleugels, lijf, helemaal intact.Alleen een beetje nat van de hondenkwijl.. Ik heb hem in het hok gezet, en ging later nog even kijken. Daar zat hij, tussen zijn dames, zo te zien ongeschonden. De volgende dag liep hij weer fier te kraaien. Ongelooflijk. De honden, die dagelijks van achter het hek zagen hoe hij mij aanviel, en daarbij helemaal uit hun dak gingen, hadden hem een lesje willen leren, maar zonder hem te beschadigen. 

Inmiddels zijn we twee dagen verder. De eerste dag verliep "aanvalsvrij". Gewapende vrede, zal ik maar zeggen. Maar vandaag voerde hij alweer zijn eerste charge uit.

Wijn. 30 april 2020

Ik drink wijn. Elke dag een fles. Heerlijk. Doe ik al 50 jaar. Elk jaar, als de huisarts ( die dit niet weet)  mij de uitslagen voorleest van het jaarlijks door hem gewenste bloedonderzoek, wordt hij bijna lyrisch bij de leverwaarden: Excellent! kraait hij....  En waarschijnlijk heb ik dus een aardige tolerantie opgebouwd.
Het blijft een heel gesjouw: wekelijks 7 flessen, en dan nog een tas met blikken hondenvoer. Dat kweekt flinke biceps. Maar onlangs diende zich een alternatief aan: de Zak! Waarschijnlijk is hij er al lang, maar ik zag hem nu pas. En nog wel van mijn lievelingsmerk! Er gaat drie liter in ( dus 4 flessen) en hij heeft een tapkraantje. Hoe leuk! Je eigen wijn tappen. Natuurlijk houd ik bij hoeveel glaasjes ik mag drinken, om me netjes aan die ene flesinhoud te houden.
Nu drink ik rosé. Altijd. Maar bij het laatste bezoek aan de supermarkt graaide ik té gretig twee zakken mee ( want stel je vóór dat ze er de keer daarop niet meer zouden zijn). Om er thuis achter te komen dat het witte wijn was..... Het stond weliswaar op de achterkant van de zak, maar ik was er in mijn naïviteit van uitgegaan dat Hilltrop alleen maar rosé produceert..
Dát was afzien! Vooral de eerste glazen. Ik probeerde met mijn ogen dicht te drinken in de hoop dat het dan toch naar rosé zou smaken. Maar mooi niet. Ik ben nu aan de tweede zak bezig. Nog drie dagen witte wijn. Het begint langzaam te wennen. Maar de zak rosé staat me in de koelkast al zachtjes toe te zingen.....

Confrontatie met de virus gevolgen 16 maart 2020

Mijn medicijnen waren bijna op. Dus reed ik vanochtend naar de huisartsenpost voor nieuwe recepten. Ik had wel verwacht dat de situatie anders zou zijn dan normaal, bijvoorbeeld dat de wachtende mensen wat meer afstand van elkaar zouden nemen en misschien mondkapjes zouden dragen. Maar alle protocollen waren veranderd. Er waren aparte spreekuurtijden voor mensen die verkouden waren of moesten hoesten. Iedereen stond buiten te wachten. Binnen wachten mocht niet meer. Eenmaal binnen kreeg ik van een geagiteerde huisarts, die ineens geen Engels meer sprak, te horen dat er geen recepten meer verstrekt werden. Bij de apotheek kon ik mijn verzekeringsbewijs laten zien en dan konden ze daar op de monitor de recept gegevens digitaal zien. Bij de apotheek stond ook een lange rij. Hier en daar een mondmasker.. De mensen mochten een voor een naar binnen. Na een uur wachten was ik aan de beurt. Binnen was een meter voor de balie een rood-wit lint gespannen. Daar moest ik achter blijven. Dan: handen ontsmetten. Allemaal prima. Ik gaf mijn taj kartya af. Allemaal prima. Alleen: mijn recept gegevens waren niet te zien op het scherm.  Dus kreeg ik geen medicijnen en werd terugverwezen naar de huisarts. ( die andere rij...) Bellen naar de huisarts dan maar. Er werd niet opgenomen. Gewoon continu de ingesprek toon. Lekker dan, stel dat je echt iets hebt..... Dus toch maar weer terug naar de huisartsenpraktijk. Niemand meer te vinden en de deur op slot. Gelukkig kan ik nog een dag of tien vooruit, maar de situatie zal er niet beter op worden. Morgen ga ik het opnieuw proberen.

6 maart 2020. Buiten klussen

Het weer wordt beter, dus begin ik in de tuin te werken. Het wordt nooit een gelikte tuin. Maar daar heb ik ook geen tijd voor en geen zin in. Ik heb bakken staan op mijn terrasje, en daar zitten bollen en kruiden in. De bollen komen nu in knop. Leuk! De meeste kruiden zijn overigens te vinden in de borders rondom het tuinhuis. Daar heb ik de laatste dagen flink gesnoeid en het oude riet weggehaald.

Aan de voorkant van het huis heb ik een ander probleem. De witte muur is groen uitgeslagen door de alg. Deze kant van het huis krijgt weinig zon, en bovendien staan er bomen. Om de alg weg te halen kan ik de hogedruk spuit niet gebruiken: dan spuit ik de stuc eraf. Op internet zag ik dat je het kunt proberen met een mengsel van water en azijn. Dat moet je dan wel een paar keer herhalen. Het is een lange muur, dus veel werk, maar ik zie al duidelijk resultaat: het groen wordt duidelijk minder. hoera!

Ik ga ook weer veel eenjarigen zaaien. Ik heb ze in huis, maar het is nog te vroeg. Een aantal ga ik binnen vóórtrekken in turfpotjes. Over een paar weken begin ik daarmee. Benieuwd hoe dat uitpakt.
Binnen ben ik er achter gekomen dat muizen mijn hoeslakens kapot knagen. Er ligt muizengif ( sorry muizen) en dat moet ik regelmatig aanvullen. Blijkbaar zijn ze resistent... Op internet heb ik gevonden dat muizen een hekel hebben aan de geur van eucalyptus en munt. Dus heb ik nu royaal gesprenkeld met eucalyptus olie en takjes munt ( oude, van vorig jaar, maar ze geuren nog) tussen de lakens gelegd. Zo gauw het wat warmer is ga ik alle lakens en slopen uitwassen want ik vind het niet zo'n fijn idee dat daarin muizen rondgewandeld hebben....

24 februari 2020 vechtende honden

Het gebeurt maar zelden. Maar als het gebeurt is het heftig. Het weer was al stormachtig, en toen ik vanochtend opstond, waren de honden ook uit hun normale doen. Het was een uur of zes. Ik gaf ze hun brokken. Normaal gesproken is Kaitlin degene die de directe toenaderingspogingen van haar zus niet zo kan waarderen, en dan gaat grommen.
Maar deze keer ging het naar een ander level, en voor ik het wist vlogen de honden elkaar aan. Mijn stem om ze tot de orde te roepen deed er niet meer toe. Mijn gefleem met dentix stokjes, die ze hardstikke lekker vinden, hoorden ze niet meer. Elk was er op gericht de ander flinke schade toe te brengen. Ik weet dat ik er niet tussen moet springen. Een paar keer dacht ik dat het spontaan ophield, maar dan begon het gebijt weer. Ik had op een site gelezen, dat je er een deken overheen moet gooien. Dat deed ik. Maar onder de deken ging het gevecht gewoon door. Uiteindelijk ben ik er toch tussen gesprongen met het risico op bijtwonden, en heb de honden bij de halsband gepakt en er één naar de kamer gesleurd. De ander was nog in de keuken. Laat nou nét de deur van de kamer naar de keuken iets uit het lood liggen en niet goed dicht gaan. Dus ik stond een deur dicht te houden met aan elke kant een woedend springende hond.....
Uiteindelijk heb ik ze ieder in een eigen gebied in huis gemanoevreerd dat op slot kon.  En ik kon de stand op gaan maken. Nikita hinkte en Kaitlin had een wond aan haar hals. Er zat overal bloed. Op de grond, op de muur, op de verwarming, op mijn kleren.... Inmiddels zijn de honden, na uren afzonderlijk te hebben gezeten, weer tot rust gekomen. De wonden zijn schoongemaakt en door mij behandeld.
Ik heb ook nagedacht over de aanleiding.Kaitlin heeft versleten heupen. Ze krijgt daarvoor cbd druppeltjes, dat helpt geweldig, maar die druppeltjes waren op. Ik haalde vandaag nieuwe, maar ze heeft twee dagen niets gehad. Dus zakte ze door haar achterpoten. Daamee was het machtsevenwicht tussen de twee honden verstoord en werd de zwakkere aangevallen.

Een kinderhand is gauw gevuld...12 februari 2020

Al weken zocht ik in de supermarkt naar schoenpoets. Drie-, vier keer alle rekken met schoonmaakartikelen afgespeurd, maar géén schoenpoets. Poetsen hongaren hun schoenen niet? Of, erger nog, is schoenen poetsen helemaal uit de tijd en ben ik inmiddels zo'n fossiel geworden die denkt dat het nog zo hoort? Ik had er altijd plezier in, in dat poetsen, omdat het zo'n dankbaar werk is en met zo'n snel, glanzend resultaat...

Ik ging uiteindelijk maar weer eens naar Müller. De winkel in Pécs waar je alles kunt vinden wat elders onvindbaar is. Ik dwaalde er rond als een kind in de snoepwinkel. En vond schoensmeer. Het zat weliswaar niet meer in het bekende doosje, maar in een tube, zodat het ook niet meer kan uitdrogen. En natuurlijk zag ik nog véél meer: zilverpoets! Al jaren maak ik mijn kettinkjes schoon met de soda-en-aluminium folie truc, omdat ik geen zilverpoets kon vinden. En leervet, om mijn tas eens lekker te verwennen. En zoomband, waarmee je razendsnel een zoom in je broekspijpen strijkt. Handig, als je klein bent, zoals ik. En tenslotte vond ik ook nog van die plastic zuignapjes met een haakje. Super handig! 

Ik ging weer helemaal tevreden naar huis!

Mijn konijn en ik. 5 januari 2020

Nee, ik heb geen nieuw huisdier.
Ik zag bij de Tesco een jas hangen. Een heerlijk, aaibaar, teddyachtig geval. Ik wilde hem wel, maar ben nog al van de secundaire reactie en bovendien een kniepert waar het aankopen voor mezelf betreft. Ik hád immers een jas? Vooruit: ik had hem 18 jaar geleden gekocht in de kringloopwinkel in Oss, maar hij was bést nog wel goed. Een beetje kalend aan de mouwen, maar een kniesoor die daar op let. Maar toen zag ik dus De JAS! Hij deed me denken aan een oud, droevig, maar lief konijn. Ik sliep er een nachtje over en de volgende dag ging ik terug. Meestal is het voorwerp van mijn begeerte dan verdwenen, in elk geval in mijn maat, maar dat was niet het geval en ik kocht hem. De kleur, die onder de verraderlijke lampen van de winkel nog zacht beige- bruin had geleken, transformeerde buiten in het harde winterlicht naar Roze. Goed: bruin-roze, maar meer roze dan bruin. Dat was waarschijnlijk ook de reden waarom hij sterk was afgeprijsd naar een acceptabele 25 euro...
Hij zit héérlijk, is lekker warm en de kleur: ach, die went wel. Mijn roze konijn...