Ik drink wijn. Elke dag een fles. Heerlijk. Doe ik al 50 jaar. Elk jaar, als de huisarts ( die dit niet weet) mij de uitslagen voorleest van het jaarlijks door hem gewenste bloedonderzoek, wordt hij bijna lyrisch bij de leverwaarden: Excellent! kraait hij.... En waarschijnlijk heb ik dus een aardige tolerantie opgebouwd.
Het blijft een heel gesjouw: wekelijks 7 flessen, en dan nog een tas met blikken hondenvoer. Dat kweekt flinke biceps. Maar onlangs diende zich een alternatief aan: de Zak! Waarschijnlijk is hij er al lang, maar ik zag hem nu pas. En nog wel van mijn lievelingsmerk! Er gaat drie liter in ( dus 4 flessen) en hij heeft een tapkraantje. Hoe leuk! Je eigen wijn tappen. Natuurlijk houd ik bij hoeveel glaasjes ik mag drinken, om me netjes aan die ene flesinhoud te houden.
Nu drink ik rosé. Altijd. Maar bij het laatste bezoek aan de supermarkt graaide ik té gretig twee zakken mee ( want stel je vóór dat ze er de keer daarop niet meer zouden zijn). Om er thuis achter te komen dat het witte wijn was..... Het stond weliswaar op de achterkant van de zak, maar ik was er in mijn naïviteit van uitgegaan dat Hilltrop alleen maar rosé produceert..
Dát was afzien! Vooral de eerste glazen. Ik probeerde met mijn ogen dicht te drinken in de hoop dat het dan toch naar rosé zou smaken. Maar mooi niet. Ik ben nu aan de tweede zak bezig. Nog drie dagen witte wijn. Het begint langzaam te wennen. Maar de zak rosé staat me in de koelkast al zachtjes toe te zingen.....
