Stappenteller. 19 augustus 2019

Ik ben er sinds een paar dagen achter dat er een stappenteller op mijn telefoon zit! Ik heb het apparaat al drie jaar, en nu heb ik hem ontdekt. Zoiets gebeurt me wel vaker. Bijvoorbeeld dat ik, een paar dagen voordat ik mijn auto aan het einde van de leasetermijn moest inleveren, ontdekte dat er een super handig kastje links vóór in de auto zat. Een klepje dat ik nog nooit open had gedaan...
Maar nu die stappenteller... Die had ik altijd al een willen hebben... Een dun groen lijntje geeft de magische grens aan van de 10.000 stappen, die je minimaal per dag moet zetten om in conditie te blijven. Nu heb ik vrienden die voor dat aantal hun hand niet omdraaien en waarschijnlijk vóór acht uur 's morgens al het driedubbele aantal hebben gezet in het ochtendloopje met hun honden, maar ik ben helemaal niet zo'n wandelaar. Niettemin begon ik op zaterdagochtend met een rondje dorp, dat ik hijgend en kreunend volbracht. De hometrainer zet weinig zoden aan de dijk, je moet écht lopen. Gisteren overschreed ik tot mijn vreugde de 10.000 stappen- grens, en vandaag ook weer. Desnoods loop ik rondjes door het huis: alle kamers liggen in elkaars verlengde, en dan weer door de gang terug, net zolang tot ik de staaf in het diagram groen zie worden en de teller mij beloont met een digitale regen van groene blaadjes. De spierpijn in mijn kuiten ( er zitten een paar heuveltjes in het dorps parcours) neem ik dan maar voor lief...

Het vosje. 18 augustus 2019

Het is alweer bijna een week geleden dat ik 's nachts wakker werd, gealarmeerd door de opgewonden blafjes van mijn honden. Ik deed het licht aan en keek om me heen. In eerste instantie dacht ik dat er een derde hond in de kamer lag, maar het was een vosje dat haar laatste adem uitblies. De honden hadden haar doodgebeten en als buit naar binnen gesleept. Ik streelde het arme dier en bracht het, toen het dood was, naar buiten, naar een plek waar de honden niet bij konden. Op facebook werd ik de volgende dag attent gemaakt op de mogelijkheid dat de vos rabies had. Ik ging dus maar naar de dokter. Omdat ik het dier had aangeraakt, belde zij onze burgermeester, en die op haar beurt de dierenarts, die een uurtje later op de stoep stond. Het vosje werd, met handschoenen aan, in een plastic zak gedaan om in een lab op rabies onderzocht te worden. De uitslag zou op zijn hoogst twee dagen later bekend zijn. Zou ik niets horen, dan had de vos geen rabies. De honden moesten in elk geval 90 dagen in quarantaine. In mijn geval betekende het dat ze in de tuin moesten blijven, waar ze toch al nooit uitkomen. We zijn nu bijna een week verder en ik heb niets meer gehoord. Eind goed, al goed. Behalve voor het vosje ( en mijn vermoedelijke kippendief) dan....

Vaatwasser. 1 Augustus 2019

Een vaatwasser behoorde een groot deel van mijn leven tot de standaard uitrusting van mijn keuken. In Hongarije waste ik de eerste jaren met de hand maar naar verloop van tijd kwam er toch een klein model vaatwasser. Handig, want Ad kookte en bakte veel, en er moest dus ook veel worden afgewassen. Maar sinds ik alleen ben gebruik ik het apparaat alleen als er gasten zijn, dus zo'n twee à drie weken per jaar. Mijn bescheiden afwasje ging veel sneller met de hand. Maar nu komen de kleindochters en ik besloot hem maar eens te laten proefdraaien, na een jaar stilstand. Nou, hij is kapot. Vrienden die hier waren en graag technisch bezig zijn dachten hem weer aan de praat te krijgen, maar nee. Ad zou meteen een nieuwe hebben laten komen, maar eigenlijk is dat onzin. Ik koop wel een leuk gekleurd afwasteiltje....