De heerlijke zomerwarmte heeft plaats gemaakt voor kou en mistig en grijs weer,af en toe afgewisseld met wat zon, maar dat laatste is meer uitzondering dan regel. De laatste winterklussen zijn gedaan. Het zwembad is leeg en afgedekt,de buitenkranen zijn afgesloten en vriend K.heeft de goten bladvrij gemaakt.
Nu het vroeg donker wordt gaan om een uur of vier de kaarsen aan en de houtkachel zorgt elke middag voor gezelligheid en warmte in de kamer.
Ik heb inmiddels een belangrijk besluit genomen: over een paar jaar ga ik terug naar Nederland. Het liefst wil ik de honden hier een fijne oude dag bezorgen in hun vertrouwde omgeving. Ze zijn nu 10, en ik hoop dat ze nog een paar gelukkige jaren voor de boeg hebben. Maar daarna ben ik vrij om te gaan.
Vooruitlopend op mijn plan om op termijn terug te gaan,heb ik alvast een (piep-)klein huisje gekocht in een mooie omgeving, vlak bij mijn kinderen. Het heeft rondom een mooie tuin met een vijvertje en een grote veranda. Toch zal het een enorme overgang zijn. Oude bomen moet je eigenlijk niet verplanten, luidt het spreekwoord. Maar het eenzame Coronajaar heeft me de knoop doen doorhakken. Gelukkig zag mijn dochter in augustus kans om, tussen de grensafsluitingen door, nog een dag of tien op bezoek te komen, maar de geplande bezoeken van mijn vrienden, en van mijn zus en zwager, gingen helaas niet door. Dus was het al met al toch een eenzaam jaar. In het dorp kom ik nauwelijks meer. Ik loop te slecht en Corona nodigt ook niet uit om bij kennissen op bezoek te gaan.
Het huisje in NL.ben ik in gedachten al aan het inrichten. Er wordt een kamer aangebouwd zodat ik straks niet de steile trap op hoef naar de slaapkamer, en de veranda wordt overdekt.
Intussen heb ik het hier nog prima naar mijn zin, al is de winter zeker niet mijn favoriete jaargetijde. Het dorp gaat in winterslaap, zeker nu er een avondklok is ingesteld. Hopelijk blijft de sneeuw beperkt, want het schoonhouden van de lange oprit valt me steeds zwaarder. We zien wel....
