Kaitlin heeft een hotspot: een wond op haar achterpoot die ze zichzelf heeft toegebracht door te bijten en te likken. waarschijnlijk omdat ze jeuk heeft. Ik had zelf al het een en ander geprobeerd om de wond te behandelen, zoals aloe vera en speciaal on line bestelde honingzalf, maar ze likte alles er meteen weer af. Verbandjes waren ook geen succes,want die werden door haar na een minuut of vijf deskundig verwijderd.
Ik zag op tegen een bezoek aan de dierenarts. Onze dierenarts in Pécsvarad heeft geen apotheek, wat het altijd complex maakt, want dan moet ik vervolgens met zijn recept toch nog daar de dierenapotheek in Pécs. Maar het moest er toch van komen want de wond genas niet en was best groot. Dus besloot ik naar de dierenartsenpraktijk in Pécs te gaan. Het gaat daar op afspraak. Gisteren was het zover. Omdat de honden allebei HD hebben, had ik een paar jaar geleden een duur inklapbaar hondentrapje aangeschaft, een soort loopplankje waarmee ze gemakkelijk in de achterbak konden komen. Gisteren gebruikte ik het voor het eerst. Maar Kaitlin verdomde het om via dat enge, onbekende trapje in de auto te stappen. Haar er in tillen was geen optie. Ze weegt ruim 30 kilo en stribbelt tegen. Dan maar op de achterbank: dat ging in eerste instantie ook niet. Uiteindelijk lukte het me door eerst zelf op de achterbank te schuiven en haar naar binnen te lokken. Het moge duidelijk zijn dat het uitstappen bij de dierenkliniek, en het later weer instappen en er thuis weer uit, niet voor veel herhaling vatbaar is....
Maar goed, we waren op tijd bij de kliniek. Het was ijzig koud en ik wilde wel de wachtkamer in. Maar op de deur hing een brief dat dier en baasje buiten moesten wachten (want Corona) tot de assistente kwam. Eindelijk: de deur ging open en de assistente verscheen. In plaats dat we naar binnen mochten begon ze op de drempel met de inleidende vragen: wat was de klacht, hebt u het entingsboekje bij u? en daarna verdween ze weer om vijf minuten later terug te komen met nieuwe vragen: hoe lang had K. de wond al? hoe was haar eetlust (als een wolf) en had ze pijn? (weet ik niet). En toen.... mocht Kaitlin naar binnen, en ik moest buiten blijven wachten. Intussen stonden er meer mensen met hun huisdier. Allemaal met mondkapje en op gepaste afstand. Nu kwam de dierenarts zelf naar buiten: zij spreekt Engels, wat fijn is omdat ze ging uitleggen dat ze de anaalklieren ging uitknijpen omdat dat waarschijnlijk de oorzaak was van de jeuk..... En eindelijk, na nog een klein kwartier koukleumen, was daar Kaitlin weer. mét lampenkap. En de dierenarts, met zalfje en de rekening, en een aantal instructies, en konden we weer huiswaarts.
De lampenkap is een noodzakelijk kwaad. Kaitlin is onrustig en loopt 's nachts rond, overal met de kap tegen dingen aanstotend, terwijl ik toch een licht had aangelaten. Heb dus érg weinig geslapen. De kap mag pas af als de wond van rood naar roze kleurt. Dat is hopelijk gauw....
