24 februari 2020 vechtende honden

Het gebeurt maar zelden. Maar als het gebeurt is het heftig. Het weer was al stormachtig, en toen ik vanochtend opstond, waren de honden ook uit hun normale doen. Het was een uur of zes. Ik gaf ze hun brokken. Normaal gesproken is Kaitlin degene die de directe toenaderingspogingen van haar zus niet zo kan waarderen, en dan gaat grommen.
Maar deze keer ging het naar een ander level, en voor ik het wist vlogen de honden elkaar aan. Mijn stem om ze tot de orde te roepen deed er niet meer toe. Mijn gefleem met dentix stokjes, die ze hardstikke lekker vinden, hoorden ze niet meer. Elk was er op gericht de ander flinke schade toe te brengen. Ik weet dat ik er niet tussen moet springen. Een paar keer dacht ik dat het spontaan ophield, maar dan begon het gebijt weer. Ik had op een site gelezen, dat je er een deken overheen moet gooien. Dat deed ik. Maar onder de deken ging het gevecht gewoon door. Uiteindelijk ben ik er toch tussen gesprongen met het risico op bijtwonden, en heb de honden bij de halsband gepakt en er één naar de kamer gesleurd. De ander was nog in de keuken. Laat nou nét de deur van de kamer naar de keuken iets uit het lood liggen en niet goed dicht gaan. Dus ik stond een deur dicht te houden met aan elke kant een woedend springende hond.....
Uiteindelijk heb ik ze ieder in een eigen gebied in huis gemanoevreerd dat op slot kon.  En ik kon de stand op gaan maken. Nikita hinkte en Kaitlin had een wond aan haar hals. Er zat overal bloed. Op de grond, op de muur, op de verwarming, op mijn kleren.... Inmiddels zijn de honden, na uren afzonderlijk te hebben gezeten, weer tot rust gekomen. De wonden zijn schoongemaakt en door mij behandeld.
Ik heb ook nagedacht over de aanleiding.Kaitlin heeft versleten heupen. Ze krijgt daarvoor cbd druppeltjes, dat helpt geweldig, maar die druppeltjes waren op. Ik haalde vandaag nieuwe, maar ze heeft twee dagen niets gehad. Dus zakte ze door haar achterpoten. Daamee was het machtsevenwicht tussen de twee honden verstoord en werd de zwakkere aangevallen.

Een kinderhand is gauw gevuld...12 februari 2020

Al weken zocht ik in de supermarkt naar schoenpoets. Drie-, vier keer alle rekken met schoonmaakartikelen afgespeurd, maar géén schoenpoets. Poetsen hongaren hun schoenen niet? Of, erger nog, is schoenen poetsen helemaal uit de tijd en ben ik inmiddels zo'n fossiel geworden die denkt dat het nog zo hoort? Ik had er altijd plezier in, in dat poetsen, omdat het zo'n dankbaar werk is en met zo'n snel, glanzend resultaat...

Ik ging uiteindelijk maar weer eens naar Müller. De winkel in Pécs waar je alles kunt vinden wat elders onvindbaar is. Ik dwaalde er rond als een kind in de snoepwinkel. En vond schoensmeer. Het zat weliswaar niet meer in het bekende doosje, maar in een tube, zodat het ook niet meer kan uitdrogen. En natuurlijk zag ik nog véél meer: zilverpoets! Al jaren maak ik mijn kettinkjes schoon met de soda-en-aluminium folie truc, omdat ik geen zilverpoets kon vinden. En leervet, om mijn tas eens lekker te verwennen. En zoomband, waarmee je razendsnel een zoom in je broekspijpen strijkt. Handig, als je klein bent, zoals ik. En tenslotte vond ik ook nog van die plastic zuignapjes met een haakje. Super handig! 

Ik ging weer helemaal tevreden naar huis!