Door de aanvaring met de honden had de rode haan toch wat aan kracht ingeboet. De jongere witte haan, die altijd een stapje lager in de pikorde stond, greep zijn kans. hij viel de rooie aan en nam de macht over. Vanochtend vond ik de rooie in het hok: een droef hoopje ellende, aan een stuk door weeklagend. Wilde niets: niet eten, niet drinken. Later kwam hij even uit zijn schuilplaats en werd onmiddellijk achterna gezeten door witmans. En gebeten. Ook de manier waarop de witte de jonge kipjes "neemt" staat me niet aan. Hij grijpt ze bij het nekvel en springt er met zijn volle gewicht bovenop. Kortom: er moet iets gebeuren. Ik heb de witte met enige moeite gevangen ( het beest is oersterk) en in een kattenmand gestopt. Mijn plan was om hem naar dombai tó te brengen en hem daar ergens los te laten. Maar eenmaal daar aangekomen vond ik het toch wel erg zielig. Dus ben ik met hanemans maar weer naar huis gereden. Ik heb hem nu in de wei naast de garage zitten. Daar is schaduw en hij heeft er water. Straks krijgt hij een doos met stro als nachtverblijf. Hij kan niet uit de wei. Maar het is natuurlijk een noodoplossing.
Doordat zijn belager nu op afstand zit, begint de rooie weer wat op te knappen. Intussen is er tot mijn frustratie ook nog een kip zoek.
Ik denk nog over een definitieve oplossing. Als er een haan weg moet is het de witte, want de rooie heeft de oudste rechten.
Wie wil er een (lelijke) witte haan? En niet om op te eten dus!. En ja: hij kraait.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten