Een kinderhand is gauw gevuld...12 februari 2020

Al weken zocht ik in de supermarkt naar schoenpoets. Drie-, vier keer alle rekken met schoonmaakartikelen afgespeurd, maar géén schoenpoets. Poetsen hongaren hun schoenen niet? Of, erger nog, is schoenen poetsen helemaal uit de tijd en ben ik inmiddels zo'n fossiel geworden die denkt dat het nog zo hoort? Ik had er altijd plezier in, in dat poetsen, omdat het zo'n dankbaar werk is en met zo'n snel, glanzend resultaat...

Ik ging uiteindelijk maar weer eens naar Müller. De winkel in Pécs waar je alles kunt vinden wat elders onvindbaar is. Ik dwaalde er rond als een kind in de snoepwinkel. En vond schoensmeer. Het zat weliswaar niet meer in het bekende doosje, maar in een tube, zodat het ook niet meer kan uitdrogen. En natuurlijk zag ik nog véél meer: zilverpoets! Al jaren maak ik mijn kettinkjes schoon met de soda-en-aluminium folie truc, omdat ik geen zilverpoets kon vinden. En leervet, om mijn tas eens lekker te verwennen. En zoomband, waarmee je razendsnel een zoom in je broekspijpen strijkt. Handig, als je klein bent, zoals ik. En tenslotte vond ik ook nog van die plastic zuignapjes met een haakje. Super handig! 

Ik ging weer helemaal tevreden naar huis!