Marijke in Nederland juni 2023

 Na bijna 13 jaar in Hongarije ben ik sinds kort weer terug in Nederland en woon ik in een vrijstaand huisje in een bosrijke omgeving. Het is een hele omschakeling. Niet alleen voor mij, maar ook voor de honden. De tuin waar ze hun hele leven hebben doorgebracht is niet meer. Ze moeten het nu doen met een aanzienlijk kleiner stukje grond. Wat zal er in die koppies omgaan? Gelukkig is het rondom het huis super groen en doorgaans ook heel rustig. Het huis is klein en gemakkelijk schoon te houden. Dat is fijn, want na 13 jaar heb ik ook afscheid moeten nemen van mijn lieve hulp Márika. Ik ben begonnen aan het schilderwerk buiten: een deel is al klaar maar de tuindeuren naar de overdekte veranda moeten nog. Het heeft geen haast en ze staan al in de grondverf. Na een heel nat voorjaar is het hier sinds mijn aankomst heerlijk warm weer. Ik sta om zes uur op en geef de honden te eten. Daarna met een koffietje op de bank op de veranda. Luisteren en kijken naar de vogels. Ik zie vooral duiven en eksters. In de tuin heb ik een kleine vijver. Er zitten kikkers en salamanders in. 

Herfst 2021 31 oktober

 Ik heb een hele poos niets geschreven. Er viel ook niet zoveel boeiends te melden. Het leven kabbelt hier rustig verder. Mijn kippen, ja, ook mijn lieve Brahma, zijn weggeroofd door de vossen. De haan overleefde als enige. Zijn levenslust was echter ver te zoeken. Hij was niet meer agressief, maar bang. Hij kraaide ook niet meer. Vriend K en zijn vrouw hebben nu een kipje geregeld om hem gezelschap te houden. Gisteren werd ze gebracht. Een beauty is het, en er is duidelijk een klik met de haan. Ik ben er blij mee. K heeft alle gaten in de afrastering gedicht en ik hoop dat de vossen nu wegblijven. Als extra afschrikmiddel heb ik de ghettoblaster  van vrienden hier uit het dorp te leen gekregen. Die staat nu overdag in de schuur te blèren. Ik woon gelukkig ver genoeg van mijn buren, zodat ik geen geluidsoverlast veroorzaak. Straks een hapje eten met mijn Nederlandse vrienden hier in het dorp. Het begint een zondagse traditie te worden. Gezellig!

Stro 26 april 2021

 Ik liep er al een tijdje tegen aan te hikken: ik ben door mijn stro voorraad heen voor de kippen en dus moest ik naar boer Imre om nieuwe balen  te bestellen. Ik had er al een hard hoofd in: vorig jaar kon ik nog met moeite een baal of 10 lospeuteren, dus hoe zou het nu gaan?  Omdat Magda en Imre tachtigers zijn, hield ik al rekening met een slecht scenario en zocht ik in het woordenboek naar termen als: "god hebbe zijn ziel"  (Isten nyugostálja) en : "gecondoleerd". Dat laatste was helemaal onuitspreekbaar en ook niet te onthouden....  Aangekomen in Pécsvárad deed Magda open. Ik vroeg haar hoe het ging, en het ging dus slecht. Imre was heel ziek en werd thuis verpleegd. Ik begreep dat het een aflopende zaak was. Ze was heel verdrietig. Ze boerden ook niet meer en hadden dus ook geen hooi en stro meer voor mij. Na tien jaar weer een einde van een tijdperk.  Ik wenste haar nog beterschap.Tegen beter weten in.

Maar hoe nu verder: ik heb nog een halve baal stro, goed voor een week of twee.Ik zal dan moeten overschakelen op hooi. Dat heb ik nog wel wat. En dan dit jaar zodra er gemaaid is het gras maar verzamelen en laten drogen. Best zwaar werk, maar ik weet het anders ook niet. Ik kan nog navragen bij de boerenbond winkel waar ik mijn kippenvoer koop,of ze misschien een andere stro leverancier voor me weten.

Verder ben ik de boel aan het klaarmaken voor het komende seizoen. Ik heb de vijverpomp weer geinstalleerd. Dat kostte wel wat moeite want omdat de pomp krachtig is, schoot de slang steeds los door de waterdruk. Na drie pogingen bleef hij gelukkig zitten. Ik heb hem op een timer aangesloten zodat hij niet continu draait. De buitenkraan heb ik ook weer aangesloten. Daarvoor moet ik in een put klimmen en met de waterpomptang aan de gang, maar het is me gelukt. Vriend K. heeft inmiddels ook een dode boom omgehakt en in stukken gezaagd.

Verder ben ik bezig met het verplanten van vetplantjes. Ze groeien op plaatsen waar ze niet mogen groeien, tussen het grind. Daar haal ik ze voorzichtig weg en zet ze in de bakken rondom het zwembad.

Straks komt de dierenarts hier in het dorp om de honden hun jaarlijkse vaccinatie te geven. Dat gebeurt hier op het voetbalveld waar de mensen met hun hond naar toe kunnen komen. Omdat ik geen twee honden in bedwang kan houden, komt hij bij mij altijd langs.  Ze krijgen dan ook meteen een wormkuur en hun anti vlo en teek behandeling.

Mijn eigen COVID vaccinaties heb ik inmiddels ook gehad. Niettemin kom ik alleen buiten de poort voor boodschappen en een enkel bezoek aan vrienden. Ik vind het prima zo: het zelfgekozen kluizenaarschap.

Kaitlin 18 december 2020

 Kaitlin heeft een hotspot: een wond op haar achterpoot die ze zichzelf heeft toegebracht door te bijten en te likken. waarschijnlijk omdat ze jeuk heeft. Ik had zelf al het een en ander geprobeerd om de wond te behandelen, zoals aloe vera en speciaal on line bestelde honingzalf, maar ze likte alles er meteen weer af. Verbandjes waren ook geen succes,want die werden door haar na een minuut of vijf deskundig verwijderd.

Ik zag op tegen een bezoek aan de dierenarts. Onze dierenarts in Pécsvarad heeft geen apotheek, wat het altijd complex maakt, want dan moet ik vervolgens met zijn recept toch nog daar de dierenapotheek in Pécs. Maar het moest er toch van komen want de wond genas niet en was best groot. Dus besloot ik naar de dierenartsenpraktijk in Pécs te gaan. Het gaat daar op afspraak. Gisteren was het zover. Omdat de honden allebei HD hebben, had ik een paar jaar geleden een duur inklapbaar hondentrapje aangeschaft, een soort loopplankje waarmee ze gemakkelijk in de achterbak konden komen. Gisteren gebruikte ik het voor het eerst. Maar Kaitlin verdomde het om via dat enge, onbekende trapje in de auto te stappen. Haar er in tillen was geen optie. Ze weegt ruim 30 kilo en stribbelt tegen. Dan maar op de achterbank: dat ging in eerste instantie ook niet. Uiteindelijk lukte het me door eerst zelf op de achterbank te schuiven en haar naar binnen te lokken. Het moge duidelijk zijn dat het uitstappen bij de dierenkliniek, en het later weer instappen en er thuis weer uit, niet voor veel herhaling vatbaar is....

Maar goed, we waren op tijd bij de kliniek. Het was ijzig koud en ik wilde wel de wachtkamer in. Maar op de deur hing een brief dat dier en baasje buiten  moesten wachten (want Corona) tot de assistente kwam. Eindelijk: de deur ging open en de assistente verscheen. In plaats dat we naar binnen mochten begon ze op de drempel met de inleidende vragen: wat was de klacht, hebt u het entingsboekje bij u? en daarna verdween ze weer om vijf minuten later terug te komen met nieuwe vragen: hoe lang had K. de wond al? hoe was haar eetlust (als een wolf) en had ze pijn? (weet ik niet). En toen.... mocht Kaitlin naar binnen, en ik moest buiten blijven wachten. Intussen stonden er meer mensen met hun huisdier. Allemaal met mondkapje en op gepaste afstand. Nu kwam de dierenarts zelf naar buiten: zij spreekt Engels, wat fijn is omdat ze ging uitleggen dat ze de anaalklieren ging uitknijpen omdat dat waarschijnlijk de oorzaak was van de jeuk..... En eindelijk, na nog een klein kwartier koukleumen, was daar Kaitlin weer. mét lampenkap. En de dierenarts, met zalfje en de rekening, en een aantal instructies, en konden we weer huiswaarts.

De lampenkap is een noodzakelijk kwaad. Kaitlin is onrustig en loopt 's nachts rond, overal met de kap tegen dingen aanstotend, terwijl ik toch een licht had aangelaten. Heb dus érg weinig geslapen. De kap mag pas af als de wond van rood naar roze kleurt.  Dat is hopelijk gauw....

Lange termijn plannen. 20 oktober 2020

 De heerlijke zomerwarmte heeft plaats gemaakt voor kou en mistig en grijs weer,af en toe afgewisseld met wat zon, maar dat laatste is meer uitzondering dan regel. De laatste winterklussen zijn gedaan. Het zwembad is leeg en afgedekt,de buitenkranen zijn afgesloten en vriend K.heeft de goten bladvrij gemaakt.

Nu het vroeg donker wordt gaan om een uur of vier de kaarsen aan en de houtkachel zorgt elke middag voor gezelligheid en warmte in de kamer. 

Ik heb inmiddels een belangrijk besluit genomen: over een paar jaar ga ik terug naar Nederland. Het liefst wil ik de honden hier een fijne oude dag bezorgen in hun vertrouwde omgeving. Ze zijn nu 10, en ik hoop dat ze nog een paar gelukkige jaren voor de boeg hebben. Maar daarna ben ik vrij om te gaan. 

Vooruitlopend op mijn plan om op termijn terug te gaan,heb ik alvast een (piep-)klein huisje gekocht in een mooie omgeving, vlak bij mijn kinderen.  Het heeft rondom een mooie tuin met een vijvertje en een grote veranda. Toch zal het een enorme overgang zijn. Oude bomen moet je eigenlijk niet verplanten, luidt het spreekwoord. Maar het eenzame Coronajaar heeft me de knoop doen doorhakken. Gelukkig zag mijn dochter in augustus kans om, tussen de grensafsluitingen door, nog een dag of tien op bezoek te komen, maar de geplande bezoeken van mijn vrienden, en van mijn zus en zwager, gingen helaas niet door. Dus was het al met al toch een eenzaam jaar. In het dorp kom ik nauwelijks meer. Ik loop te slecht en Corona nodigt ook niet uit om bij kennissen op bezoek te gaan.

Het huisje in NL.ben ik in gedachten al aan het inrichten. Er wordt een kamer aangebouwd zodat ik straks niet de steile trap op hoef naar de slaapkamer, en de veranda wordt overdekt. 

Intussen heb ik het hier nog prima naar mijn zin, al is de winter zeker niet mijn favoriete jaargetijde. Het dorp gaat in winterslaap, zeker nu er een avondklok is ingesteld.  Hopelijk blijft de sneeuw beperkt, want het schoonhouden van de lange oprit valt me steeds zwaarder. We zien wel....

haan versus haan 30 juni 2020

Door de aanvaring met de honden had de rode haan toch wat aan kracht ingeboet. De jongere witte haan, die altijd een stapje lager in de pikorde stond, greep zijn kans. hij viel de rooie aan en nam de macht over. Vanochtend vond ik de rooie in het hok: een droef hoopje ellende, aan een stuk door weeklagend. Wilde niets: niet eten, niet drinken. Later kwam hij even uit zijn schuilplaats en werd onmiddellijk achterna gezeten door witmans. En gebeten. Ook de manier waarop de witte de jonge kipjes "neemt" staat me niet aan. Hij grijpt ze bij het nekvel en springt er met zijn volle gewicht bovenop. Kortom: er moet iets gebeuren. Ik heb de witte met enige moeite gevangen ( het beest is oersterk) en in een kattenmand gestopt. Mijn plan was om hem naar dombai tó te brengen en hem daar ergens los te laten. Maar eenmaal daar aangekomen vond ik het toch wel erg zielig. Dus ben ik met hanemans maar weer naar huis gereden. Ik heb hem nu in de wei naast de garage zitten. Daar is schaduw en hij heeft er water.  Straks krijgt hij een doos met stro als nachtverblijf.  Hij kan niet uit de wei. Maar het is natuurlijk een noodoplossing.
Doordat zijn belager nu op afstand zit, begint de rooie weer wat op te knappen. Intussen is er tot mijn frustratie ook nog een kip zoek.
Ik denk nog over een definitieve oplossing. Als er een haan weg moet is het de witte, want de rooie heeft de oudste rechten.
Wie wil er een (lelijke) witte  haan? En niet om op te eten dus!. En ja: hij kraait.

Haan ontmoet hond (en) 27 juni 2020

Ik heb een valse rode haan. Ik heb al van alles geprobeerd om vriendjes met hem te worden. De lekkerste hapjes, die hij welwillend uit mijn hand plukt, om mij vervolgens, als ik me omdraai, in de rug aan te vallen. Poten, met twee sporen als dolken, gestrekt naar voren. 

Meestal ga ik, als de kippen op stok zijn, nog even met de honden bij het tuinhuis op de veranda zitten. Zo ook gisteren. Ik zag onderweg dat het deurtje naar het nachthok nog openstond, en liep de ren in, om het dicht te doen. Qua temperatuur kan het openblijven, maar dan beginnen de hanen om vier uur te kraaien. Dus ik liep naar het deurtje. Op het moment dat ik het dicht wilde doen, komt de rooie haan naar buiten stormen. Dat was letterlijk een "faux pas". Want Kaitlin, die nieuwgierig was meegelopen, had hem meteen te grazen. En één seconde later was daar ook Nikita. Twee honden en een gillende haan. De haan vluchtte naar buiten, maar had geen schijn van kans. ze hadden hem bij de vleugels vast.  Tenslotte ( het speelde zich allemaal af binnen twee minuten) vloog de haan de schuur in en kon ik met een stok Kaitlin er uit krijgen. Nikita was al weg, vond er niks meer aan. 

Toen ik de honden weer achter het hek had, vond ik een zielig hoopje haan onder de werkbank. Ik pakte hem op schoot om te kijken wat de schade was. Ik zag eigenlijk helemaal niks. Poten, vleugels, lijf, helemaal intact.Alleen een beetje nat van de hondenkwijl.. Ik heb hem in het hok gezet, en ging later nog even kijken. Daar zat hij, tussen zijn dames, zo te zien ongeschonden. De volgende dag liep hij weer fier te kraaien. Ongelooflijk. De honden, die dagelijks van achter het hek zagen hoe hij mij aanviel, en daarbij helemaal uit hun dak gingen, hadden hem een lesje willen leren, maar zonder hem te beschadigen. 

Inmiddels zijn we twee dagen verder. De eerste dag verliep "aanvalsvrij". Gewapende vrede, zal ik maar zeggen. Maar vandaag voerde hij alweer zijn eerste charge uit.