Martha. 5 december 2019

In ons dorp woont een oude dame. Ik zal haar hier Martha noemen, maar dat is niet haar echte naam.Ze wordt binnenkort 80 jaar. Ze woont alleen, haar man is al langer dan twintig jaar dood. Op zijn zerk staat, onder zijn naam, de hare al gebeiteld. Met haar geboortedatum. Alleen de sterfdatum ontbreekt nog. Martha's hond - in hondejaren net zo oud als zij - is een paar dagen geleden overleden. Het beest had een klein hokje buiten en lag aan de ketting. Zo sleet het zijn dagen. Ik vroeg wel eens aan Martha of het dier niet binnen mocht als het vroor: min 20 is hier geen zelfdzaamheid, maar daar was geen sprake van. Het beest is nu, vlak voor de winter, eigenlijk dus goed af. Ze heeft hem op de kruiwagen geladen en hem ergens begraven. Dat kleine tengere vrouwtje van 1.50 mtr heeft in de grond, die hier zo hard als beton is, een gat gegraven voor haar hond....
In lente, zomer en herfst is Martha in haar groententuin te vinden. Die wordt minutieus bijgehouden. Alles gedijt er. In de winter blijft ze binnen en breit sokken. Zwarte sokken, want sinds het overlijden van haar man draagt ze uitsluitend zwart. Vroeger bewoonde ze met haar gezin het spoorwachtershuis naast ons. Haar man was de spoorwachter. Nu rijden er al 25 jaar geen treinen meer en het huis is vervallen tot een ruïne.
Martha leeft van een pensioentje van omgerekend zo'n 300 euro per maand. Zelf vindt ze dat een goed pensioen. 's Winters, als er een dikke laag sneeuw ligt, houdt ze zelf de stoep rond haar huis schoon. Dat vindt ze maar heel gewoon. Van haar twee zonen is er één overleden, de andere zoon woont hier niet ver vandaan, maar laat zich zelden zien. Ik ben begonnen me een beetje om haar te bekommeren. We gaan af en toe naar het ene restaurant dat het dorp rijk is, en eten daar dan. Ik leen haar mijn bril om de menukaart te bekijken, maar ik heb een vermoeden dat ze niet kan lezen, want ze bestelt altijd hetzelfde als ik. Ik hoop haar een beetje uit haar isolement te halen. Binnenkort wordt ze 80 en ga ik haar weer bezoeken. Met een kadootje en eitjes van mijn kippen....

Bijna december 2019

Ik ben in een melancholieke stemming. Het heeft te maken met de tijd van het jaar. De winter staat voor de deur. Aan het einde van deze week dalen de nachttemperaturen tot onder het vriespunt. Ik zal dan de buitenkranen afsluiten. Het vijgenboompje staat al lekker ingepakt in een strojasje en achter bij het tuinhuis staan de potplanten binnen. Het kippenhok is fris gewit, stucwerk bij de schuur is bijgewerkt, de bomen zijn gesnoeid en de verandavloer heeft een nieuwe beitslaag.

Ik was een week geleden op een bejaardenfeestje. Dat is een jaarlijks terugkomend verschijnsel hier in het dorp, en altijd in november. Ik was er, jaren geleden, één keer eerder. En alleen omdat mijn Hongaars nog erg slecht was en ik uit de uitnodiging niet begrepen had dat het een bejaardenfuifje was... Ik ga er sindsdien nooit meer heen, omdat ik me nog niet zo bejaard voel, maar deze keer kwam vriendin Edit speciaal de berg naar mijn huis op, om me dringend te verzoeken toch te komen. Mijn argument dat ik er niets van verstond en ik bovendien halfdoof ben, werd van tafel geveegd: zij zou wel vertalen... Ik ben met een natte vinger te lijmen, dus meldde ik me, gewassen en gestreken, om 15.00 uur bij het Kulturhaz, waar de festiviteiten zouden plaatsvinden. Ik deed de deur open om een geruisloze entree te maken en help! Zo'n tweehonderd paar ogen staarden me nieuwsgierig aan: iedereen was er al en de burgemeester hield net haar welkomswoord. Het was meteen duidelijk dat dit dorp aan het vergrijzen is... Ik zocht een plaatsje en liet het maar over me heenkomen: de dansjes en zang van de kleuters, de volksdansen van de jonge mannen en vrouwen, de onverstaanbare toespraken... Gelukkig was er wijn. Na een uurtje of twee hield ik het voor gezien en kon ik opgelucht het pand verlaten.

Ik zit te luisteren naar mijn lievelingsmuziek en straks gaan de houtkachel en de kaarsen aan....
Hieronder wat pas genomen foto's. De laatste roos van dit seizoen?

Het was een mooie zomer. 3 november 2019

Wat was het een prachtige zomer. Een zomer waarin ik bezoek kreeg van mijn kleindochters Laura en Josje, inmiddels zelfstandige jonge vrouwen. En van mijn zus en zwager, die een week bleven in september, en met wie ik herinneringen ophaalde aan onze vader en moeder, we lange wandelingen maakten en 's avonds in de tuin naar de sterren keken. Tenslotte kwamen ook mijn vrienden Ron en Hennie, met wie ik lekker at in het nieuwe pizzarestaurant hier in het dorp, en we ons jaarlijkse uitstapje maakten naar een thermaalbad. Deze keer in Szigetvar.
Er streken ook nieuwe Nederlanders neer in het dorp. Een Fries echtpaar dat hier een huis kocht dat ze voorlopig als vakantiewoning gaan gebruiken. Ik maakte kennis met hun en hun grote maar lieve herdershond Hero. Ook met hun werd gekoffied en gegeten en regelmatig een lekker drankje gedronken. Kortom: genoten, al die weken.
Inmiddels is het november. De zomerse warmte die voortduurde tot eind oktober is vervangen door herfstweer. Het terras bij het tuinhuis is schoongespoten en wordt binnenkort opnieuw geimpregneerd.
De cv ketels zijn nagekeken en de schoorsteen wordt binnenkort nog geveegd. En dan beginnen de lange wintermaanden. Mijn zus bracht weer heel veel boeken mee, dus voorlopig kan ik mijn leeshonger weer stillen. In augustus begon ik met wandelingen in het dorp en leerde zo ook wat meer mensen kennen. Ik ging er bijna dagelijks mee door tot voor kort: ik kreeg last van mijn knie en moest er mee stoppen. Nu ik mijn knie een paar weken rust heb gegund, ga ik het.bij goed weer weer eens proberen, en anders blijft er nog die ouwe trouwe hometrainer.

Stappenteller. 19 augustus 2019

Ik ben er sinds een paar dagen achter dat er een stappenteller op mijn telefoon zit! Ik heb het apparaat al drie jaar, en nu heb ik hem ontdekt. Zoiets gebeurt me wel vaker. Bijvoorbeeld dat ik, een paar dagen voordat ik mijn auto aan het einde van de leasetermijn moest inleveren, ontdekte dat er een super handig kastje links vóór in de auto zat. Een klepje dat ik nog nooit open had gedaan...
Maar nu die stappenteller... Die had ik altijd al een willen hebben... Een dun groen lijntje geeft de magische grens aan van de 10.000 stappen, die je minimaal per dag moet zetten om in conditie te blijven. Nu heb ik vrienden die voor dat aantal hun hand niet omdraaien en waarschijnlijk vóór acht uur 's morgens al het driedubbele aantal hebben gezet in het ochtendloopje met hun honden, maar ik ben helemaal niet zo'n wandelaar. Niettemin begon ik op zaterdagochtend met een rondje dorp, dat ik hijgend en kreunend volbracht. De hometrainer zet weinig zoden aan de dijk, je moet écht lopen. Gisteren overschreed ik tot mijn vreugde de 10.000 stappen- grens, en vandaag ook weer. Desnoods loop ik rondjes door het huis: alle kamers liggen in elkaars verlengde, en dan weer door de gang terug, net zolang tot ik de staaf in het diagram groen zie worden en de teller mij beloont met een digitale regen van groene blaadjes. De spierpijn in mijn kuiten ( er zitten een paar heuveltjes in het dorps parcours) neem ik dan maar voor lief...

Het vosje. 18 augustus 2019

Het is alweer bijna een week geleden dat ik 's nachts wakker werd, gealarmeerd door de opgewonden blafjes van mijn honden. Ik deed het licht aan en keek om me heen. In eerste instantie dacht ik dat er een derde hond in de kamer lag, maar het was een vosje dat haar laatste adem uitblies. De honden hadden haar doodgebeten en als buit naar binnen gesleept. Ik streelde het arme dier en bracht het, toen het dood was, naar buiten, naar een plek waar de honden niet bij konden. Op facebook werd ik de volgende dag attent gemaakt op de mogelijkheid dat de vos rabies had. Ik ging dus maar naar de dokter. Omdat ik het dier had aangeraakt, belde zij onze burgermeester, en die op haar beurt de dierenarts, die een uurtje later op de stoep stond. Het vosje werd, met handschoenen aan, in een plastic zak gedaan om in een lab op rabies onderzocht te worden. De uitslag zou op zijn hoogst twee dagen later bekend zijn. Zou ik niets horen, dan had de vos geen rabies. De honden moesten in elk geval 90 dagen in quarantaine. In mijn geval betekende het dat ze in de tuin moesten blijven, waar ze toch al nooit uitkomen. We zijn nu bijna een week verder en ik heb niets meer gehoord. Eind goed, al goed. Behalve voor het vosje ( en mijn vermoedelijke kippendief) dan....

Vaatwasser. 1 Augustus 2019

Een vaatwasser behoorde een groot deel van mijn leven tot de standaard uitrusting van mijn keuken. In Hongarije waste ik de eerste jaren met de hand maar naar verloop van tijd kwam er toch een klein model vaatwasser. Handig, want Ad kookte en bakte veel, en er moest dus ook veel worden afgewassen. Maar sinds ik alleen ben gebruik ik het apparaat alleen als er gasten zijn, dus zo'n twee à drie weken per jaar. Mijn bescheiden afwasje ging veel sneller met de hand. Maar nu komen de kleindochters en ik besloot hem maar eens te laten proefdraaien, na een jaar stilstand. Nou, hij is kapot. Vrienden die hier waren en graag technisch bezig zijn dachten hem weer aan de praat te krijgen, maar nee. Ad zou meteen een nieuwe hebben laten komen, maar eigenlijk is dat onzin. Ik koop wel een leuk gekleurd afwasteiltje....

Bloei.... 11 juli 2019

Een keer of drie, vier per seizoen wordt het land gemaaid. Maar bepaalde stukken mogen van mij niet gemaaid worden en blijven wild. Zodat ik kan genieten van wat er groeit en bloeit. Het is ook elk jaar weer een verrassing wat er opkomt. In het landje achter de vijver is er deze zomer een hoofdrol voor de roze klaver en de peen. In de wei ernaast pronkt naast de fijnstraal de wilde chichorei met haar prachtige blauwe bloemen...

Suikerspin 9 juli 2019

Ik krijg af en toe kleren van mijn zus. Zo ook vorig jaar: twee dozen vol! Er zat een roze linnen

zomerjurk in. Model tent. Lekker koel, met dit warme weer.  Ik zie er in die jurk uit als een enorme suikerspin, but who cares?. Ik niet, maar het was duidelijk dat de haan de kleur niet aanstond. En het volume. Of een combinatie van beide. In elk geval vloog hij met opgestoken zeil op me af. Alle nekveren omhoog, en ik weet dat dat weinig goeds betekent. En ik wilde de jurk heel houden. Wegwezen dus.

Verder gaat het goed met mijn drie nieuwe kipjes, die ik een week geleden op de markt heb gekocht. Ik zeg dat het bruine kipjes zijn (barna), maar de Hongaar noemt deze kleur rood (piros). Terwijl ik mijn dak piros vind, vind de Hongaar het barna.... Rare jongens, die Hongaren.
Maar de kipjes eten goed, zijn tierig en verlaten sinds een paar dagen het veilige hok, om op onderzoek uit te gaan. De vos zie ik niet meer en is waarschijnlijk weggetrokken.
Tussen de oudere hennen en de jonkies gaat het nu goed, terwijl de eerste dag de oude hennen zich behoorlijk agressief gedroegen en als harpijen op de kleintjes afvlogen. De kennismaking kon alleen onder streng toezicht. Maar de rust is weergekeerd. En nu maar hopen dat ze volwassen worden, vossen en roofvogels ten spijt..

Een verrassende dag. 23 juni 2019

Het begon vorige week vrijdag. Al voor de tweede opeenvolgende week lag de stroom eruit. Achteraf bleek dat het hele dorp geïnformeerd was, maar mij hadden ze overgeslagen... Ach ja, dat oude mens, en nog niet eens hongaars ook...
Maar goed, de stroom ging na 5 uur weer aan en mijn w ifi router gaf de geest.  En toen begonnen bij mij de negatieve gedachten op stoom te komen. Geen internet, dus geen Wordfeud ( valt mee te leven) , maar ook geen weerbericht, geen boeken uploaden vanuit de bibliotheekonline, geen berichten van het thuisfront. En...geen internetbankieren. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Waarom had ik zo lang gewacht met het overmaken van mijn AOW naar mijn hongaarse rekening? Ik moest tanken, nieuwe medicijnen kopen, boodschappen doen, en ga zo maar door. Maar het kon allemaal niet meer en het laatste saldo dat ik gezien had op mijn hongaarse rekening was minimaal.
Kortom, doorwaakte nachten. Ik had de internetprovider gebeld, maar ja, het was weekeinde. Ik had kippen willen halen op de markt in Pécs, maar moest nu op elke stuiver letten.
En toen... Vanochtend... Op zóndag... Ging de telefoon. De monteurs zijn over 10 minuten bij u.. Op zóndag! En inderdaad, 10 minuten later, tijdens een enorme hoosbui en bliksems overal, daar waren ze. Mijn redders. Dat mijn router kapot was had ik zelf al gezien. Als de lampjes niet meer aangaan ziet een léék dat. Er werd overlegd. Ik kreeg een nieuw IP nummer. En een nieuw kastje, dat mijn router ( hop, in de prullenbak) en nog een ander kastje verving. En het wonder gebeurde: ik had weer internet. Het eerste dat ik deed was als de wiedeweerga geld overmaken van NL naar H.
En toen daalde er een grote rust over me. Ik keek naar mijn prachtige geraniums. Dit voorjaar had ik ze nieuwe grond en een scheutje geranium mest gegeven, en ze bedanken me met ongelooflijk veel bloemen en knoppen. Zo mooi kan de natuur zijn...

7 juni 2019. Heerlijke Hangmat

Ik heb een hangmat. Omdat ik voor mezelf een ongelooflijke knieperd ben, is het de allergoedkoopste hangmat van de Praktiker. Hij is goedkoop en dus vrij smal. Wat van mij niet gezegd kan worden. Ik had nog touw (oranje) dat mooi kleurde bij de hangmat en ik hing het geval op tussen de pruimenboom en de lichtmast. Ik kwam drie  keer keihard op de grond terecht omdat de touwen braken. Kwam dat door mijn gewicht of door de touwen? Ik houd het op her laatste. Ze waren oud en verrot.
Als je zo oud bent als Ik, spring  je niet fluks overeind als je uit een hangmat valt. Je blijft even liggen: heb ik niks gebroken? En als dat niet het geval is, schuifel ik op mijn bibs naar het trapje, dat daar loopt, en kan ik, met enige moeite, overeind komen.
Ik kwam op het lumineuze idee om voor de ophanging twee broekriemen van Ad te gebruiken, en dat werkt. Maar vervolgens:
Hoe kom ik in de hangmat? Ik stap er schrijlings over heen en laat me dan voorzichtig zakken. Dan, steunend op mijn ene bil, ruk ik de hangmatstof  er onder vandaan, en vervolgens dezelfde exercitie met de andere bil. En verdomd: dan lig ik er in. Ik schommel zachtjes heen en weer terwijl de riemen vervaarlijk kraken, maar ze houden het. Heerlijk.... Daar doe je het voor....

Plons! 4 juni 2019

Een stuk vijverwand was nogal kaal. Omdat ik er onlangs achter kwam dat het tuincentrum de afdeling waterplanten had opgeheven, besloot ik wat bestaande planten te scheuren en te verplaatsen. Daarvoor moest ik de vijver in. In de vijver is de eerste 80 cm rondom kniediep, dus ik kon mijn kleren ( korte broek en zo) aanhouden. Het ging allemaal prima. Maar in mijn jacht op de laatste plant deed ik een stap te veel naar links en gleed ik het diepe stuk in ( tot mijn nek). Lekker tussen de waterlelies..., maar wél met mijn smartphone in mijn broekzak... De vissen vonden het wel leuk, geloof ik... Het water was gelukkig niet koud. Gauw eruit, douchen en droge kleren aan. En de smartphone? Die doet het nog!

Het is af! 3 juni 2019

ik dacht dat het nooit wat zou worden. Het hout rond het zwembad was eruit en het zag er troosteloos uit. Maar: het is af. En mooi. Natuurlijk moeten de jonge plantjes in de bakken nog gaan groeien, maar over een jaar of drie is het prachtig! Ik ben nu al heel blij.

Renovatie. 1 mei 2019

Acht jaar geleden lieten we een vijver en een zwembad aanleggen met daarom heen een houten steiger. Vorig jaar was deze omloop zó verrot dat je kans liep er door heen te zakken. Er werden tijdelijk spaanplaten neergelegd zodat ik of een van mijn gasten zijn nek niet zou breken, maar er moest een definitieve oplossing komen. Een nieuwe houten steiger was mooi geweest, maar weer niet voor de eeuwigheid. Dus wordt het nu bestrating met betonelementen als muurtjes ernaast.
Ik had samen met M. mooie klinkers uitgezocht, maar gisteren bleek dat er drie maanden levertijd op zat. Morgen ga ik dus nieuwe steentjes kiezen, die wel op voorraad zijn.
Afgelopen maandag is de aannemer aan de klus begonnen. Dinsdag kwam hij niet opdagen en vandaag is een feestdag in H. Het ziet er nu troosteloos uit, maar het zal wel weer goedkomen.

Tanden Leed 13 april 2019

Ik denk dat niemand graag naar de tandarts gaat. Ik ging eigenlijk altijd trouw, totdat de ziekenhuisbezoeken van Ad zó intensief werden, dat de tandarts geen hoge prioriteit meer had. Na zijn overlijden was ik een tijdlang allergisch voor alles wat arts was en voor behandelkamers. Zo kwam het dat ik al een paar jaar niet meer bij de tandarts was geweest. Ik maakte dus maar een afspraak, want ik kon zo wel zien dat er gaatjes in mijn voortanden zaten.
De tandarts (Peter) was er kort over: de drie voortanden die ik behandeld wilde hebben zaten vol gaatjes, oude vullingen en waren ontstoken. Ik had weliswaar geen pijn, maar Peter verzekerde me dat dát dan nog zou komen. Ik kon kiezen: de  "gatenkaas"tanden laten trekken en implantaten laten zetten, of drie wortelkanaalbehandelingen ondergaan en kronen laten plaatsen. Ik koos voor het laatste. Het werden vier sessies, waarvan de eerste twee uur duurde. Ik had geen pijn want Peter was royaal met injecties. Maar het lange liggen, terwijl er in mijn mond geboord, geklopt en gebeiteld werd, en het twee keer "happen" waarvan ik bijna ging hyperventileren, het was allemaal niet fijn. Vorige week werden de stiften opgebouwd en had ik een gapend gat voor in mijn mond waar de stiften ( de afgevijlde tanden) als kleine piraña tandjes uitstaken. Heks Eukalypta verbleekte erbij. En noodkronen....daar doet Peter niet aan. Wél aan noodvullingen, die er dan bij elke nieuwe sessie fijn weer uitgeboord werden. Dat werd dus een week lang mijn mond dichthouden, en het hoognodige murmelen, want ja, je moet toch je boodschappen doen...
Maar gisteren was het dan zover: de kronen werden geplaatst. En het was de moeite waard. Het ziet er allemaal weer netjes uit.

Na veel zonnige dagen met mooie temperaturen laat april nu weer even zien dat hij doet wat hij wil: er is de afgelopen dagen veel regen gevallen ( wat hard nodig was) en de temperatuur stond, toen ik vanochtend in de auto zat) op 5,5 graden. Dus dikke trui en winterjas. Volgende week komt de lente weer zachtjesaan terug.....

Genieten 15 maart 2019

vandaag is het half maart en wat mij betreft is het grote genieten begonnen. De natuur komt tot leven en ik ben weer regelmatig buiten te vinden. Het is vandaag ook een nationale feestdag en de hongaren  hebben vrij. Het is heerlijk rustig. Ik heb net een rondje door de tuin gelopen en wat eerste lenteachtige foto's gemaakt. Voor overmorgen is zelfs 20 graden beloofd. OK, het is maar één dagje, en daarna gaan we terug naar normale waarden, maar tóch....

Cadeautjes 3 maart 2019

Vriend M had een huis gekocht in een nabijgelegen dorp. Het moest van binnen nog helemaal afgewerkt worden, en daarom moest het leeg. En er stonden nog flink wat meubels van de vorige eigenaar. Ik was een van de gelukkigen die mocht kijken of er iets van mijn gading bij was.
Ik vond een mooie dekenkist met een rond deksel, die een plaatsje bij mij in de serre kreeg. En een keigaaf kastje dat prima bij mij in de keuken past. Het ging met enige hulp allemaal nét in de auto.
Thuis de boel uitgeladen, schoongemaakt en in de lijnolie gezet. Ik ben er superblij mee.

Heb ook nog wat boeken meegenomen ( er stonden er honderden)......

Merel. 1 maart 2019

Op een mooie lentedag, lang geleden, kwam Merel in ons leven. Ad vond hem in de tuin: een uit het nest gevallen jong vogeltje. Nog helemaal kaal. Onze tuin was, met 7 katten, not the place to be. En dus ging Merel mee naar binnen. Hij werd Ad's protegee. Kreeg een plekje op een logeerkamer, waar Ad hem tig keer per dag liefdevol voerde met muggenlarven. ( we hadden vissen). Hij at als een bootwerker: als hij zijn hapje aan zag komen begon hij met zijn vlerkjes te wapperen en ging het bekkie wijd open. En hij groeide als kool! In een plastic container ging hij mee naar het werk, want het voeren ging op werkdagen gewoon door. Ad had een groot eigen kantoor, en daar deed Merel, eenmaal bevederd, zijn eerste vliegoefeningen. Na een tijdje keek niemand er meer van op, als Merel langsscheerde...
Eerst nog wat onhandig, dus toen hij een keer ergens tegen aan vloog, vroeg ik onze veterinair hoofddirecteur ( en dierenarts) om naar zijn pootje te kijken. Niets gebroken, gelukkig.
Via marktplaats kochten we een kamervolière voor onze Merel. Elke week, nadat ik het ding had schoongemaakt, van nieuw zand voorzien en zijn zwembadje met lauw water had gevuld, ging Merel los: hij dook in het bad, spatterde en spetterde totdat alles in de buurt nat was, en zocht dan een zitstok om zijn vleugels te laten drogen. Soms, als ik in de vroege ochtenduren op mijn hometrainer zat, trakteerde hij me op zijn gezang. Zó mooi, dat de tranen me in de ogen sprongen.
Merel was jarenlang onze huisvriend, maar helaas liep het slecht met hem af. Tijdens een vakantie in Hongarije ( we hadden daar net ons huis gekocht), zou onze hulp voor de dieren zorgen. Dus ook voor Merel. Merel lustte maar één soort universeel voer. Het stond voor hem klaar. De hulp zag dat niet en gaf hem per abuis zaad, en dat at ie niet. De avond vóór ons vertrek uit Hongarije kregen we een telefoontje: Merel was dood. Hij had zijn eigen voer niet gekregen en had zich doodgehongerd. Wat waren we verdrietig....
De kamervolière staat nu in mijn hongaarse huiskamer en wordt bevolkt door drie parkieten.  Ik denk nog vaak terug aan onze Merel.

Weer een koude dag. 24 februari 2019

Vandaag weer een koude dag. Maar waarschijnlijk de laatste. En bovendien is het zonnig. In de bloembakken steken de geplante bollen hun neusjes al boven de grond. Binnen is het lekker warm. De thermostaat staat op 18 graden. Dat lijkt niet hoog, maar ik laat hem dag en nacht op dezelfde temperatuur staan en 's middags gaat de houtkachel aan. Is prima te doen.

Het voordeel van een koude onbewolkte dag is, dat je erg mooie zonsopgangen hebt. Zoals deze van de foto.

• 
  

Ik begin een nieuwe website. Dat is niet mijn favoriete hobby want ik houd niet van veranderingen, maar de oude site stopt per einde maart. Ik houd het deze keer kort. Het is momenteel steenkoud buiten en daarom een prima gelegenheid om achter de computer te kruipen. De temperaturen duikelden vandaag met een graad of twaalf ten opzichte van gisteren, en 's nachts hebben we matige vorst. Maar volgens de meteorologen is het een tijdelijk dipje en krijgen we in de loop van volgende week een herstart van de prille lente. We gaan het zien.