Ik zag bij de Tesco een jas hangen. Een heerlijk, aaibaar, teddyachtig geval. Ik wilde hem wel, maar ben nog al van de secundaire reactie en bovendien een kniepert waar het aankopen voor mezelf betreft. Ik hád immers een jas? Vooruit: ik had hem 18 jaar geleden gekocht in de kringloopwinkel in Oss, maar hij was bést nog wel goed. Een beetje kalend aan de mouwen, maar een kniesoor die daar op let. Maar toen zag ik dus De JAS! Hij deed me denken aan een oud, droevig, maar lief konijn. Ik sliep er een nachtje over en de volgende dag ging ik terug. Meestal is het voorwerp van mijn begeerte dan verdwenen, in elk geval in mijn maat, maar dat was niet het geval en ik kocht hem. De kleur, die onder de verraderlijke lampen van de winkel nog zacht beige- bruin had geleken, transformeerde buiten in het harde winterlicht naar Roze. Goed: bruin-roze, maar meer roze dan bruin. Dat was waarschijnlijk ook de reden waarom hij sterk was afgeprijsd naar een acceptabele 25 euro...
Hij zit héérlijk, is lekker warm en de kleur: ach, die went wel. Mijn roze konijn...
