In ons dorp woont een oude dame. Ik zal haar hier Martha noemen, maar dat is niet haar echte naam.Ze wordt binnenkort 80 jaar. Ze woont alleen, haar man is al langer dan twintig jaar dood. Op zijn zerk staat, onder zijn naam, de hare al gebeiteld. Met haar geboortedatum. Alleen de sterfdatum ontbreekt nog. Martha's hond - in hondejaren net zo oud als zij - is een paar dagen geleden overleden. Het beest had een klein hokje buiten en lag aan de ketting. Zo sleet het zijn dagen. Ik vroeg wel eens aan Martha of het dier niet binnen mocht als het vroor: min 20 is hier geen zelfdzaamheid, maar daar was geen sprake van. Het beest is nu, vlak voor de winter, eigenlijk dus goed af. Ze heeft hem op de kruiwagen geladen en hem ergens begraven. Dat kleine tengere vrouwtje van 1.50 mtr heeft in de grond, die hier zo hard als beton is, een gat gegraven voor haar hond....
In lente, zomer en herfst is Martha in haar groententuin te vinden. Die wordt minutieus bijgehouden. Alles gedijt er. In de winter blijft ze binnen en breit sokken. Zwarte sokken, want sinds het overlijden van haar man draagt ze uitsluitend zwart. Vroeger bewoonde ze met haar gezin het spoorwachtershuis naast ons. Haar man was de spoorwachter. Nu rijden er al 25 jaar geen treinen meer en het huis is vervallen tot een ruïne.
Martha leeft van een pensioentje van omgerekend zo'n 300 euro per maand. Zelf vindt ze dat een goed pensioen. 's Winters, als er een dikke laag sneeuw ligt, houdt ze zelf de stoep rond haar huis schoon. Dat vindt ze maar heel gewoon. Van haar twee zonen is er één overleden, de andere zoon woont hier niet ver vandaan, maar laat zich zelden zien. Ik ben begonnen me een beetje om haar te bekommeren. We gaan af en toe naar het ene restaurant dat het dorp rijk is, en eten daar dan. Ik leen haar mijn bril om de menukaart te bekijken, maar ik heb een vermoeden dat ze niet kan lezen, want ze bestelt altijd hetzelfde als ik. Ik hoop haar een beetje uit haar isolement te halen. Binnenkort wordt ze 80 en ga ik haar weer bezoeken. Met een kadootje en eitjes van mijn kippen....
Ja, die oude gewoontes, die ram je er gewoon niet uit. Maar wel heel erg lief van jou dat je die bekommering op je hebt genomen.
BeantwoordenVerwijderenLief van je.
BeantwoordenVerwijderenMooi dat je dat doet.Was vroeger heel normaal he. Maar wel heel leuk voor jullie alle twee.
BeantwoordenVerwijderenHeel mooi dat je dat doet leuk voor jullie alle twee.Je zult nu wel zeer welkom zijn in jullie restaurantjes daar leuk hoor.
BeantwoordenVerwijderen