Bijna december 2019

Ik ben in een melancholieke stemming. Het heeft te maken met de tijd van het jaar. De winter staat voor de deur. Aan het einde van deze week dalen de nachttemperaturen tot onder het vriespunt. Ik zal dan de buitenkranen afsluiten. Het vijgenboompje staat al lekker ingepakt in een strojasje en achter bij het tuinhuis staan de potplanten binnen. Het kippenhok is fris gewit, stucwerk bij de schuur is bijgewerkt, de bomen zijn gesnoeid en de verandavloer heeft een nieuwe beitslaag.

Ik was een week geleden op een bejaardenfeestje. Dat is een jaarlijks terugkomend verschijnsel hier in het dorp, en altijd in november. Ik was er, jaren geleden, één keer eerder. En alleen omdat mijn Hongaars nog erg slecht was en ik uit de uitnodiging niet begrepen had dat het een bejaardenfuifje was... Ik ga er sindsdien nooit meer heen, omdat ik me nog niet zo bejaard voel, maar deze keer kwam vriendin Edit speciaal de berg naar mijn huis op, om me dringend te verzoeken toch te komen. Mijn argument dat ik er niets van verstond en ik bovendien halfdoof ben, werd van tafel geveegd: zij zou wel vertalen... Ik ben met een natte vinger te lijmen, dus meldde ik me, gewassen en gestreken, om 15.00 uur bij het Kulturhaz, waar de festiviteiten zouden plaatsvinden. Ik deed de deur open om een geruisloze entree te maken en help! Zo'n tweehonderd paar ogen staarden me nieuwsgierig aan: iedereen was er al en de burgemeester hield net haar welkomswoord. Het was meteen duidelijk dat dit dorp aan het vergrijzen is... Ik zocht een plaatsje en liet het maar over me heenkomen: de dansjes en zang van de kleuters, de volksdansen van de jonge mannen en vrouwen, de onverstaanbare toespraken... Gelukkig was er wijn. Na een uurtje of twee hield ik het voor gezien en kon ik opgelucht het pand verlaten.

Ik zit te luisteren naar mijn lievelingsmuziek en straks gaan de houtkachel en de kaarsen aan....
Hieronder wat pas genomen foto's. De laatste roos van dit seizoen?